Acute depressie

Je hoort wel ééns het woord “depressie” over iemands lippen rollen maar zelf kan je je er niet veel bij voorstellen tot wanneer je er zelf achter komt dat je ermee te kampen hebt.
Alles begint bij het “herkennen” van en je trots opzij zetten.
Ik kreeg ergens begin Augustus 2018 te horen dat mijn motivatie op de werkvloer verdwenen was sinds februari datzelfde jaar.
Wat mij in éérste instantie opviel is dat men er zes maanden over deed me dit mee te delen en natuurlijk wanneer je zo iets over jezelf hoort zeggen ga je automatisch in de verdediging en begint er een discussie.
Diezelfde dag heb ik mijn collega’s aangesproken over hetgeen ik die ochtend te horen kreeg en zoals verwacht viel men allemaal uit de lucht en wist men niet ééns waar ik het over had.
Ik nam de gekregen informatie naast de slechte aanpak mee naar huis die avond…
De bron waarvan ik te horen kreeg dat ik ongemotiveerd op de werkvloer stond ging er maar vanuit dat ik mijn job niet graag deed en dat ik dus tegen mijn zin op het werk kwam opdagen.
Nu, het feit dat ik er al enkele maanden ongemotiveerd bij liep was wel een feit, enkel “de redenen waarom” hadden helemaal niks met mijn job te maken en dat is waarom ik daarnet de woorden “slechte aanpak” gebruikte want men stelt geen vragen wanneer men iets opmerkt, neen lekker oordelen en met de vinger wijzen maar ééns polsen waar het schoentje wringt ho maar.
Ik wist maar al te goed dat er iets mis met me was en natuurlijk liep ik er al veel te lang mee rond, alleen liet mijn trots het niet toe eraan toe te geven.
Ik begon vrienden, kennissen en dergelijke aan te spreken over de zaken waar ik mee rond liep en ik kreeg keer op keer hetzelfde antwoord : “Andy jij kampt met een depressie, ga hulp zoeken”.
Noodgedwongen ben ik twee weken later op maandagmorgen (20 augustus) bij mijn huisarts langs geweest en hem op mijn beurt de zaken waar ik mee kamp verteld.
Mijn huisdokter schreef me direct de week uit en onmiddellijk werd er een psycholoog aangesteld.
Ik kreeg een telefoonnummer van een psycholoog en een omslag mee.
Ik belde diezelfde maandag het meegekregen nummer en maakte een afspraak.
Woensdag, twee dagen later om 13u45 werd ik bij de psycholoog verwacht.
Ik wist helemaal niet waar ik aan toe was of waar ik me mocht aan verwachten en de omslag die ik van mijn huisdokter meekreeg moest ik aan die psycholoog overhandigen.
Woensdag brak aan en al van bij het ontwaken gegrepen door de stress hield ik de klok in de gaten zodoende ik op tijd op mijn afspraak was.
Rond 13u30 doorgereden en omstreeks 13u35 was ik al ter plekke want ver moest ik niet rijden.
Ik melde me aan en ik werd de weg gewezen waar ik moest wachten in een wachtzaal waar overigens heel wat volk zat.
Ik werd door de psycholoog opgehaald en begeleid naar zijn praktijk, de stress gierde door mijn hele lijf en het zweet stond me in mijn handen. Ik gaf de omslag af die ik mee gekregen had van mijn huisdokter, de brief die erin stak las hij in één ruk luidop op. Ik hoorde de woorden “dringend” en “acute depressie”, ik zat vast genageld op die stoel…
Er werden me enkele vragen gesteld waarop ik als reactie mijn verhaal begon te vertellen wat niet vanzelfsprekend was… Er waren zovele hoofdstukken, onderdelen en fragmenten die in mijn hoofd genesteld zitten dat ik ergens halverwege mijn verhaal er geen woord mee uit kreeg…
Nu, dat alleréérste bezoek aan de psycholoog deed me de ogen wel openen want ik kreeg antidepressiva en meteen tot eind september rust voorgeschreven.
Later bleek de psycholoog geen psycholoog te zijn maar een psychiater, want een psycholoog mag namelijk geen medicatie voorschrijven.
Ik ben inmiddels al drie maal op bezoek geweest bij de psychiater en ondertussen slik ik de pillen die me werden voorgeschreven.
Donderdag 13 september omstreeks 8u30 werd ik dus voor de derde keer bij de psychiater verwacht.Ondertussen slik ik al drie weken antidepressiva en ik merk dat de medicatie mijn volledig denkvermogen plat legt, ook ben ik mijn interesse verloren in bepaalde zaken en ik kom nog maar zelden buiten of wanneer het echt moet dan.
Het enige wat mij echt interesseert zijn mijn kinderen die ik op regelmatige basis zie en waar ik heel wat troost in vind.
Dus ben ik vandaag voor de derde keer op bezoek geweest bij de psychiater…
De gesprekken beginnen mondjes maat los te komen maar de tijd die de psychiater in me steekt per bezoek is zéér kort vandaar ik vandaag opteerde om meer tijd in me te steken zodoende ik per bezoek meer kan zeggen.
Vandaag vulde de psychiater me aan telkens ik de woorden niet meer vond en ik heb het gevoel dat hij me stil aan begint te begrijpen en me beter kan volgen ook al heb ik tot op heden amper iets verteld over de zaken waarmee ik zit.
Woensdag 19 september omstreeks 1u in de middag had ik terug een afspraak bij de psychiater.
Ik had de nacht voordien amper geslapen want ik herinner me dat ik rond 04u20 in de ochtend al wakker was.
Die dag was ik mijn twee zoontjes van ’t school gaan afhalen en het gaf me enig sinds de kracht gesprek nummer vier aan te gaan.
Het was opmerkelijk dat ik de enige was die zat te wachten in de wachtzaal.
Ik werd iets over 1u opgehaald en begeleid naar het bureau van de psychiater .
Gesprek nummer vier werd gestart met de vraag “en, hoe gaat het vandaag?”.
Ondanks ik moe was doordat ik veel te weinig slaap had gehad die nacht ben ik toch maar beginnen praten en vond ik toch de moed enkele zaken aan bod te brengen.
Na een zwaar en vermoeiend gesprek liet ik weten dat mijn medicatie op was…
Ik kreeg een nieuw voorschrift en merkte op dat de dosering verdubbeld was, ook kreeg ik een verlenging die sprak tot eind oktober.
Na afloop ben ik naar mijn ex gereden om op mijn positieven te komen, want mocht ik meteen naar huis gereden zijn wetende dat ik alleen was zou ik mezelf opvreten… 
Daar er op woensdag geen enkele apotheker open was in zele ben ik de dag erna mijn medicatie gaan halen en ben ik nadien naar mijn werkgever gereden om de verlenging die sprak tot eind oktober binnen te brengen.
De personeelschef was die dag afwezig waardoor ik me tot de directeur richtte.
Ik stelde me verantwoord op want de gedachte dat ik nog meer dan een maand werkonbekwaam was speelde me grote parten.
Ik vroeg een kopie van de verlenging die bedoeld was voor het ziekenfonds aan de directeur en voelde me opgelucht doordat hij met veel begrip mee werkte.
Nadat ik de verlenging had binnen gebracht bij het ziekenfonds ben ik in aller ijl naar huis gereden en sindsdien ben ik dagen niet buiten gekomen.
De gordijnen bleven dicht…
De buitenwereld kon me gestolen worden en ik kwam enkel nog buiten om mijn kinderen van school te halen.
Mijn facebook die het enige platform was waarmee ik contact hield met familie of vrienden had ik zes weken geleden en op voorhand al verwijderd waardoor ik alle contact met eender wie weigerde.
Daar ik toch maar thuis zat zag ik mijn kinderen om de twee dagen en gaf het me een reden toch maar buiten te komen om erheen te rijden.
Hoe meer ik mijn kinderen zag hoe vaker ik begon na te denken en ik kwam op het punt dat dit zo niet langer kon…
Daar ik me afsloot van de buitenwereld en tijd en ruimte zat had om na te denken besloot ik al mijn moed bijeen te rapen en begon ik menselijk contact te zoeken via het internet…
Op een vrij terughoudende manier ben ik beginnen praten met onbekenden waardoor ik tot op een bepaalde hoogte mijn verhaal kwijt kon.
Op een termijn van enkele dagen leerde ik schatten van mensen kennen waarmee ik uren aan één stuk babbelde.
Ik vond begrip en steun die ik met uitzondering van mijn ex en mijn kinderen van de buitenwereld niet vond of moest verwachten.
Daar ik al weken van facebook verdwenen was zou je veronderstellen dat uw eigen familie zich vragen zou beginnen stellen maar niks was minder waar en ik had dan ook niks anders van hen verwacht.
Twee tante’s merkten mijn afwezigheid op facebook op, enkel van hen kreeg ik een smsje…
Ze dachten namelijk dat ik hen geblokkeerd had wat dus zo niet was want ik had dus geen facebook-account meer…
Ik ben hierbij beginnen inzien dat degenen waarmee je het minste contact hebt zich de grootste zorgen maken.
Tot op heden heeft mijn familie zich niet laten horen met uitzondering van twee tante’s dus…
Ik heb één smsje gestuurd naar mijn jongste broer waarin vermeld stond wat er aan de hand was en waarom ik geen facebook mee had waarop ik geen respons kreeg…
Ik ben heel wat dingen beginnen inzien als het zich op mijn familie aankomt en het feit dat ik bereikbaar ben of niet hen koud laat zegt voor mij genoeg.
Ze hebben hier geen idee van maar… in mijn hoofd heb ik afscheid van ze genomen…
Ze zullen mij niet meer horen of zien laat staan dat ik ze uit eigen beweging zou contacteren.
Wat mij betreft is er van familie geen sprake meer…




Donderdag 4 oktober omstreeks 14u45 werd ik terug bij de psychiater verwacht maar deze keer moest ik me wenden in de psychiatrische afdeling in het Sint Blazius ziekenhuis te dendermonde.
In het binnen komen van deze aparte afdeling merkte ik meteen op dat er een 4tal wachtenden voor me waren.
Ruim een half uur later dan voorzien mocht ik uiteindelijk binnen bij de psychiater en kreeg meteen te horen dat hij ons gesprek kort ging houden wegens zijn drukke schema waarop ik hem van een gepast antwoord voorzag…
Ik had namelijk van ’t er voren besloten om de bezoeken bij de psychiater te laten voor wat het was en heb hem op mijn manier duidelijk gemaakt het op eigen krachten te gaan proberen.
Ik vond namelijk genoeg kracht in de gesprekken die ik met andere mensen voerde.
Ik was er mij van bewust dat ik op die manier misschien voor de moeilijkste manier koos maar ik vond het het “proberen” waard.
Ik kreeg positieve feedback van mijn psychiater en hij accepteerde mijn beslissing, hij deelde me mee dat ik steeds bij hem terecht kon mocht ik het nodig vinden en na een stevige handdruk verliet ik de psychiatrische afdeling.
Op weg naar huis zat ik me steeds te bedenken of ik wel de juiste beslissing nam en de twijfel stak niet lang erna de kop op.
Ik hield voet bij stuk en hield voor ogen dat “ik het kon”, wat mij ergens ook wel lukte…
Nu, ik heb nog steeds mijn mindere momenten maar ik houd vol…
Ik heb genoeg positiviteit om me heen en redenen genoeg om te blijven “proberen”.
De vermoeidheid is nog niet helemaal uit mijn lijf en ik moet nog steeds voldoende rust nemen maar ik zie er terug naar uit om mijn vaste routine te mogen hervatten betreft mijn job etc…


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.