Strange people…

Ok, waar heb ik het over hoor ik jullie denken, ik zal het in een zeer begrijpende taal uitleggen zodat ook de meest lompe het ff doorhebben..
5j en 2maanden gewerkt bij dezelfde werkgever en op die tijd tal van collega’s leren kennen en met ieder van hen samengewerkt..
De 1 ken ik al wat beter dan de andere, met de 1 heb ik goeie werkervaringen en met anderen mindere, soit.. niet iedereen werkt even graag met de andere en op die manier werken we als mens nog het liefst met degenen waar we goeie ervaringen mee hebben.
Sommige collega’s worden vrienden, anderen doen alsof ze uw vriend zijn en dan heb je het soort die in je gezicht de schijn hoog houden en van zodra je je rug keert lig je op de rooster…
Maar goed dat is het leven, zo’n shit kom je volgens mij op iedere werkvloer wel tegen en het zal wel overal iets zijn…
Nu, het jaar 2018 was veruit het rotste jaar of all time .. alez, voorzover ik me de voorbije jaren kan herinneren toch.
Ik heb het zowat allemaal gehad, gezien, meegemaakt en ervaren…
Het feit is dit : toen ik al die negatieve zaken onderging en meemaakte was ik heel open en op die manier vertelde ik zowat alles op de werkvloer, ik had bijna niemand waar ik mijn verhaal kwijt aan kon en dus nam ik mijn miserie mee naar het werk…
Ik was al blij dat ik het “ergens” kwijt kon, ook al wist ik als geen ander dat ik er geen goed aan deed want op termijn werden mijn verhalen een verwijzing naar grapjes etc…
Op de lange duur werd mijn miserie gebruikt als stof om over te zeveren want hey.. over wie moesten ze anders zeveren…
Ik kan hier vele voorbeelden van geven maar om je een idee te geven wat ik bedoel geef ik er eentje…
Vb : het weekend is voorbij, de maandag morgen vertel je op de werkvloer bij een kop koffie welke flater je nu weer hebt begaan met de bedoeling dat dit onder collega’s blijft maar… vanaf de dinsdag beginnen de grapjes al over het verhaal die je de maandag voordien vertelde..
Het aanstekelijke is dit : in een team van pakweg 10 collega’s werd er enkel en alleen maar met dezelfde mensen gelachen en gezeverd, dat waren de mensen die hun verhalen, miserie, flaters “dierven” vertellen op de werkvloer en degenen die erom lachten en erom zeverde waren steeds degenen die zelf niks te melden hadden of bewust niks losten…
Dat zijn meestal zo het soort collega’s die hun toot vol hebben over een ander maar over hun eigen pv leven niks lossen net omdat het waarschijnlijk zo eentonig is…
Het haantje de voorste gedrag en goed willen staan bij de ploegbaas maar op nen afstand wel hun ongezouten mening laten gelden maar draaien als de wind wanneer het hun uitkomt…
Nu, als je jaren met dat soort mensen samenwerkt dan weet je op den duur wel welke richting uw verhaal of uw miserie uitwaait.
De sfeer …
Je kent het waarschijnlijk wel, ze noemen het ook vaak de “team spirit” op de werkvloer…
Jep, op termijn waren mijn verhalen die ik vertelde “het” idee achter de grapjes waarmee de week was gevuld…
Natuurlijk vaak kop van jut door mijn eigen toedoen, want ge moet toch zorgen dat men iets te zeveren heeft niet?.
Zelf had men niks of weinig te melden waar “wij” voor de verandering eens mee konden lachen dus werden mijn verhalen en flaters meestal gebruikt om de week te beginnen en… te eindigen.
In een ploeg van 10 collega’s zijn er altijd zo’n 3 personen waarmee men het vaakst lacht, die 3 mensen zijn dan ook degenen die voor de sfeer zorgen want wie van de rest zou zijn flaters of miserie prijs geven…
Ohja, er waren wel mensen die wel degelijk hun belangen in de groep wierpen maar men maakt echter maar grapjes over de zogenaamde “zwakkere collega’s”, degenen waarvan men denkt dat het kan of mag.
Ik heb me eigenlijk nooit zwak opgesteld maar de shit speelde zich meestal af wanneer ik er niet was of het niet hoorde…
Wannneer je je ze met de roddels confronteert weten ze van niks en hebben ze geen idee waarover je het hebt.
Zwakke schakels in een ploeg zijn meestal de duppe wanneer er zich problemen voordoen of wanneer er iets fout gaat en zij mogen meestal de kastanjes uit het vuur halen, de lawaaimakers en de grapjassen trekken op dat moment hun staart in en doen alsof hun neus bloed.
Sommige collega’s hebben een streepje voor of zijn als het zich erop aankomt 2 handen op 1ne buik met 1 of andere ploegbaas en de zwakkere collega’s die minder handig zijn kunnen opdraaien voor hun dommigheden…
Ik heb die manier van denken, redeneren en omgang altijd fucked up gevonden vandaar ik ook vaak mijn ongezouten mening zei…
En vaneigens wanneer je je mening zegt vind men je “moeilijk”…
Feit is dat waarheden op een eender welke manier ongewaardeerd worden doodgewoon omdat je de waarheid zegt…
Al dieje politieke tweezakkerij verziekt de zogenaamde “sfeer” en ze hebben er zelf geen idee van…
De collegialiteit is zo doorschijnend en ze hebben er toeten of blazen idee van..
Nu, ik hoef me niet meer te ontfermen over al dieje bullshit want ik ben een andere weg opgegaan en ik ben blij dat ik me uit dat soort van spiraal getrokken heb…
Wat mij irriteerd is dit : ik maakte dit groepje om mijn overgang van Zele naar Limburg met bepaalde mensen te delen, ik kon evengoed gezegd hebben “ bye, de kost en de wind van voren”, maar wat deed ik?, ik koos ervoor bepaalde mensen waarvan ik denk dat het hen intereseert waarmee ik bezig ben en om ergens te laten weten dat ik het goed stel…
Men “leest” hetgeen ik schrijf wel maar meer dan een “ik vind het leuk” mag ik niet verwachten want men kan zelf niks inbrengen…
Neje, hetgeen je schrijft uit zijne context trekken op de werkvloer en hun schoonste erover vertellen das gemakkelijker…
Me zonder enige reden ontvrienden op Facebook omdat “ze niet willen lezen wat ik schrijf” is lachwekkend, maar mij alle dagen ter sprake brengen betreft mijn doen of laten das schijnbaar gemakkelijker.
En jah… ik geef mensen stof om over te praten op de werkvloer op ne maandagmorgen.
Ik geef hen shit om over te zeveren, roddelen en over te lullen…
Komaan, over wat moeten ze ander lullen nu ik er ni meer ben?..
Wie zijn leven is zo interesants om iedere dag over te lullen?, wie zal naast ik zijn pv leven toevertrouwen aan zn collega’s?… niemand, en de vraag “waarom niet” dat is volgens mij vrij duidelijk.
Kijk, ik ben er 38, ik neem risico’s int leven, ik onderneem stappen…
Ik woon op Mn 30ste niet meer bij mama en papa die zorgen da Mn patatjes klaar staan en da mijne was en plas word gedaan..
Da soort mensen hebben nul levenservaring maar hebben hun toot vol over het leven van een ander…
Neje, ik blijf ni natrappelen..
Ik leef …
Probeer het ook eens en cut the fucking crap…
Deel voor de verandering eens jouw flaters op de werkvloer, vertel jouw stommiteiten eens aan je collega’s en laten ze daar eens hele dagen om lachen dan zal je merken dat vertrouwen ver zoek is…
Natuurlijk gaan jullie dit bericht ter sprake brengen op maandagmorgen bij een kop koffie en jullie gal spuwen.. alez ik mag het enigszins hopen want… over wie of wat moet ge anders zeveren als ge zelf zo een eentonig leven leid waar ge gene letter over lost…

Dj Qass

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.